Een duik in het diepe

0 Posted by - mei 7, 2015 - Overig

Mensen worden haast gedwongen deel te nemen aan de wereld van social media. Wil je dit niet, dan sta je vrij snel te boek als een ouderwetse, eigenwijze snuiter. Iets dat resulteert in halfslachtige pogingen van 65+ers die niet als digibeet in een hokje geplaatst hopen te worden. Waarom vraag ik mijzelf dan af?

Vrijwel iedereen zwicht voor de desbetreffende  ontwikkelingen. Ik ook. Ondertussen heb ik een aantal jaar geleden een twitter account aangemaakt, met de weinig charmante naam ‘Diebollekeeper’. Een idee dat op een vrijdagavond onder het genot van een goed glas whisky is ontstaan. Tot voor kort heb ik er niets mee gedaan, maar ik heb er toch een. Nu deel ik hierop artikelen van mijzelf, heeft toch nog enig nut.

Hetzelfde geld voor een facebookpagina. Mensen maken een pagina aan om vervolgens verre bekenden als vriend toe te voegen. “Wat is het toch een prachtig medium. Je komt met zoveel oude bekende in contact”, hoor je ze roepen. Hierop denk ik dan, wat is er mis met het ouderwetse telefoonboek. Bel zo iemand op! En toch, ik doe er ook aan mee.

Natuurlijk is deze technologische vooruitgang niet enkel slecht. Het zorgt immers voor een snelle en dynamische wereld. Juist een van de redenen waarom ik nu een blog aanmaak, hopende mijn bereik te vergroten. Immers aan het begin van het schooljaar had ik nooit gedacht dat schrijven mij redelijk zou liggen. Nu een half jaar verder heb ik deze hypothese moeten bijstellen. Waar kan het zelf geïnitieerde sprookje eindigen?

Het is aan een vriend en tevens teamgenoot te danken dat ik op het idee van een blog ben gekomen. Op dinsdagavond, ik denk tien minuten voorafgaand aan mijn training, spreekt hij me aan over een zojuist gepubliceerd artikel. Terloops laat hij vallen waarom ik nog geen blog heb. Daar liggen immers kansen. Deze opmerking heeft me aan het denken gezet en uiteindelijk de stap doen zetten. Of ik er goed aan doe? Ik heb geen idee.

Het concept van bloggen schijnt simpel te zijn, net als dat van twitter en facebook. Toch wordt dit fenomeen nog niet zo massaal bedreven als bovengenoemde mediums. Misschien trekt juist dat mij wel aan, maar dat terzijde.  Het liefst elke dag publiceer je een leuk geschreven stuk, of een spraakmakende foto. Een gemiddelde waarvan ik vooraf al weet dit niet te gaan halen. Ik doe toch al gauw een uur of twee á drie over een artikel als dit. En dan reken ik hier nog niet het ruime uur in mee waarin ik de opbouw van het stuk bedenk. Elke zin moet namelijk raak zijn.

Geheel onbekend met schrijven ben ik niet. Ondertussen schrijf ik wedstrijdverslagen over verschillende Woerdense sportverenigingen en zo nu en dan achtergrondartikelen voor Woerden TV. Een keuze die niet heel lastig te verklaren is. Al een geruime tijd bezit ik een passie voor sport. Ik ben nog niet in staat om de vinger op de zere plek te leggen, het blijft ook voor mijzelf een raadsel.

Altijd heb ik gedacht dat ik later iets met sport zou moeten doen. Het enige waarvan ik vroeger dacht dat mogelijk was, daar was ik niet goed genoeg in. Althans dat hield ik mijzelf voor. Het beroep was immers gym docent. Een koprol zou nog net lukken. Een vermoeden dat tijdens de gebruikelijke nachtelijke fietstochten op de zaterdag altijd weer bevestigd wordt. Maar een kraaiennest bovenin de ringen gaat mij toch echt een stap te ver.

Het idee van sport is nooit uit mijn hoofd verdwenen. Plots viel vorig jaar alles op zijn plek toen een studiegenoot mij tipte op de minor sportjournalistiek. Ik ging op onderzoek uit. Iets dat naar later bleek overbodig was. Mijn keuze stond al vast. Zo begon ik dit jaar aan deze minor.

Misschien krijg ik de smaak wel te pakken en lukt het mij wel, maar wat ik vooral hoop is dat mensen zich kunnen vermaken met zo af en toe opvallende invalshoeken en interessante verhalen. Wie weet, wordt dit wel een succes. Wie weet, misluk ik faliekant.

No comments

Leave a reply