De hysterie van de extremistische voetbalsupporter

0 Posted by - mei 7, 2015 - Voetbal

Vrijdagochtend. De wekker gaat opnieuw veel te vroeg af. Nogmaals druk ik op de snooze knop om een paar extra minuten in mijn warme bed te kunnen blijven liggen. Na dit ritueel een drietal keer te hebben herhaald gooi ik met veel pijn en moeite de dekens van mij af. Een koude rilling overvalt me. Snel trek ik mijn kleren aan om mij naar beneden te verplaatsen.

Het gebruikelijke ritueel zet ik in gang. Iets dat ik steevast elke ochtend herhaal. Een bezoek aan het toilet en het zetten van een bak koffie. Ondertussen heb ik de TV al aangezet en de krant klaargelegd om deze door te spitten. Ik heb mijn plek op de stoel ingenomen en start met lezen. Op de achtergrond hoor ik het nieuws.

Plots trekt het journaal mijn aandacht. Ik hoor iets over Ajax. Zondag staat ‘de klassieker’ op het programma. Een wedstrijd waar mijn hart als sportliefhebber sneller van gaat kloppen. Tot mijn verbazing had dit bericht niets, maar dan ook niets met voetbal te maken. Het supportershome van de Amsterdamse club was afgebrand. Natuurlijk wijzen de eerste vingers al naar de aartsrivaal. Niet geheel onlogisch overigens. In eerdere jaren zijn er vaker incidenten, nou ja misschien eerder structurele problemen, voorgevallen.

Gedurende de dag kan ik het idee niet loslaten dat vandalen een supportershome in de fik steken. Net als velen lijkt het mij zo klaar als een klontje boter. De brand is aangestoken en wel door Feyenoord ‘fans’. Zonder ook maar enig bewijs te hebben lijkt deze conclusie door heel Nederland gedragen te worden.

In de avond bekruipt mij het idee dat het principe van supporter zijn een mooi iets is. Je kijkt immers naar een wedstrijd met een hogere dosis spanning in je lichaam. Juist dat is wat sport zo mooi maakt. De ontlading van een bomvolle kuip na een goal. Of de teleurstelling op de gezichten bij Roda JC na de degradatie van afgelopen jaar. Prachtige emotie.

Het punt is alleen dat mensen hierin doorslaan. Volwassen mannen die zich zonder enige rem laten gaan in een voetbalstadion. Daarbij hebben ze vaak nog de hoop, dat wanneer ze de huid van een tegenstander volschelden, dit de kans op een overwinning vergroot. Nog zoiets, Ajax supporters die enkele uren voorafgaand aan de klassieker de bus van Feyenoord onder vuur nemen. Iets dat vice versa evenzogoed gebeurd. Het is een tafereel dat me telkens weer verbaast.

De agressie die hierin schuil gaat beperkt zich vaak niet alleen tot enkel hun eigen persoontje. Vaak worden de kinderen in dit fanatisme meegezogen. Op mijn eigen netvlies staat nog altijd een foto van een kind dat niet ouder is dan een jaar of zeven. Zijn gezicht in de kleuren geschminkt van Feyenoord, heft hij zijn middelste vinger omhoog. Daarnaast toont hij een gezicht dat enige agressie vertoont. Een extremistische voetbalsupporter in de dop.

Waar dit dan aan ligt? Ik weet het niet, vermoedens heb ik wel. Een vorm van primitiviteit? Een scenario dat het principe nog veel enger maakt dan dat het al is. In da geval zouden deze figuren er namelijk heilig van overtuigd zijn dat wanneer hun club niet wint, de wereld vergaat.

Misschien is de oorzaak wel een hoge mate van stress. Ja, die vorm van stress waarmee een aantal jaar geleden in een TV reclame de spot werd gedreven. Vaders die tijdens een voetbalwedstrijd hun 9-jarige zoon een scheidsrechter de huid volschelden. Een ronduit idioot beeld.

Ik kan dit extremisme maar niet begrijpen. Hoe slaag je erin om een dag te laten verpesten omdat een elftal niet in staat bleek te zijn om een wedstrijd te winnen? Sterker nog, je hebt er geen enkele invloed op. Hoe kan je nu iemand haten omdat hij toevallig voor een ander nietszeggend voetbalploegje uit de provincie is? Zonder respect geen voetbal, tot op een zekere hoogte.

No comments

Leave a reply