De eerste stap richting een groeiend gezwel

0 Posted by - mei 7, 2015 - Overig

Het begin van de vakantie, een moment waar iedereen naar uitkeek. Het uitwaaien naar alle uithoeken van de wereld kende zijn start. Ik niet, had er ook geen interesse in. Deze periode stond symbool voor een compleet andere ervaring. Een tocht waarvan ik nog geen kennis bezat. En toch, het intrigeerde mij.

Een tikkeltje opgewonden pak ik een stoel bij de tafel vandaan. Opa schuift al wat op zodat ik de stoel naast hem kan zetten. De hond, liggend naast opa, kijkt nieuwsgierig op. Dan klinkt de tune van Studio Sport, het gaat beginnen. Alle zintuigen staan op scherp. Voor de aankomende uren ben ik onbereikbaar.

De eerste renners schieten van het startblok af. Terwijl de matadoren hard op de pedalen trappen, zitten wij samen voor de televisie gekluisterd. Het commentaar van Maarten Ducrot zorgt voor een aangename sfeer. Het is nodig aangezien de aansprekende namen op zich laten wachten. Dan maar genieten van de stedelijke contouren die het beeldscherm vullen.

Diep in gedachte weggezonken, beeld ik mijzelf in hoe het is om later profwielrenner te zijn. Zelf in de Tour de France van start te gaan. Hoe het is om in het geel bocht zeven op te draaien. Lance Armstrong van zijn onaantastbare troon te stoten. De periodieke droomwereld waarin mijn gedachte verzonken raken kent geen grenzen. De werkelijkheid vertelt het verhaal van een ambitieuze student die nu op een andere manier deze ronde tracht te bereiken.

Ik, nippend aan mijn ranja, maak me gereed voor het sluitstuk. Het laatste uur van de proloog breekt bijna aan, wat resulteert in een oplopende spanning. Plots staat mijn opa op en loopt met de hond naar buiten. Oma in gedachte verzonken, merkt het niet op. Waarom staat hij juist nu op? Wanneer de spanning het grootst wordt laat hij de hond uit. Dit kan toch ook een uur wachten? Vragen vullen mijn hoofd. Schuldgevoel borrelt op. Moet ík er niet voor zorgen dat het arme dier zijn behoefte kan doen? Dan schelt er een kreet op. Een voor mij onbekende renner is tegen het asfalt gesmakt.

De echte favorieten gaan nu van start. Allang vergeten dat opa buiten een ommetje maakt met de hond, verschijnt Santiago Botero op mijn beeldscherm. Volgens de commentatoren is hij een belangrijke kandidaat voor het podium. Wanneer ik dat hoor schuif ik een stukje dichter naar de televisie toe. Een ritueel dat zich vaker herhaalt op momenten dat de finale begint. Het soort spanning dat niet uit te leggen is. Het gevoel dat je die kick geeft waardoor je verkocht bent.

De geur van pannenkoeken komt tot mij. Die van mij is al klaar De lucht van kaas en ham vult de kamer met een aroma dat ik uit duizenden herken. Tegenstribbelend haal ik het plakje deeg op. De proloog is immers nog niet ten einde. Bij de tafel aangekomen tracht ik voorzichtig de tv om te draaien. Dan schiet plots een hand mij te hulp. Opa is teruggekeerd! We kijken samen de proloog af, die natuurlijk gewonnen werd door die ene Amerikaan.

Het is deze ervaring geweest die mij een gezwel heeft doen aanmeten. Plaatsgenomen in mijn hoofd heeft het buitensporige proporties aangenomen. Schoolwerk verslons ik. Sport is wat ik zie.

No comments

Leave a reply