Nederlandse enclave in een Engels voetbalstadion

0 Posted by - mei 12, 2015 - Overig

Nadat we een lange tijd in de rij hebben gestaan om überhaupt van de boot af te komen, stapten wij de bussen in. Onderweg naar het centrum van Newcastle aanschouwden wij de nodige prachtige landschapsbeelden. Veel groene vlaktes, gecombineerd met somber weer. Engelser konden onze eerste stappen op het eiland niet zijn.

Afgezet voor het centraal station moesten wij nog het hotel vinden. Dit was niet zomaar een gemakkelijke klus. Toch hielpen de technieken van tegenwoordig ons en middels ‘google maps’ belandden we in het decadente Hilton hotel. Ja, u hoorde het goed. Wij verbleven dit weekend in het Hilton. Een vorm van luxe die niet verwacht wordt bij een stel voetballende en bierdrinkende studenten. Toch was dit voordeliger dan een ander hotel en zo zijn we hier beland. Inchecken bleek nog niet mogelijk. Vrij snel werd besloten om de bagage in het hotel te laten en een Engels ontbijt te gaan nuttigen. Immers, we zijn er nu toch. Daarnaast helpt een vette hap tegen de kater. Er blijken enkel en alleen voordelen aan te kleven.

Na heel veel gedaan te hebben bekruipt mij het idee dat we al een eeuwigheid onderweg zijn. Echter, de hoofdact van het weekend had nog niet plaatsgevonden. De wedstrijd Newcastle United – Swansea City. Op voorhand een logische keuze, immers de thuisploeg vormt zo langzamerhand een compleet Nederlandse enclave. Krul, Anita, De Jong en Janmaat. Allemaal zijn ze actief in het hoge noorden van Engeland. Echter, de ploeg draait bar slecht en moet zelfs vrezen voor degradatie.

Dezelfde middag als dat we aankomen wordt de wedstrijd gespeeld. Natuurlijk moet er voor aanvang geproefd worden aan de Engelse sfeer. Met een romantische gedachte over de Britse voetbalsupporter wordt de zoektocht gestart richting een pub rondom het stadion. Enigszins opgehouden bij de Newcastle United fanshop, waar ook ik mijn geringe collectie aan voetbalsjaaltjes moest uitbreiden, belanden wij in een sportcafé. Dit was de enigste, opvallende pub, rondom het stadion. Voor de rest viel hier weinig te bekennen. Een beeld dat totaal niet past binnen de Engelse voetbalbeleving. Of hebben wij nu een totaal verkeerd beeld hiervan?

De sfeer in de pub oogt gezellig en gemoedelijk. Naarmate de wedstrijd dichterbij komt krijgen steeds meer mensen zin in een Britse pint gevuld met lager, de Engelse variant van normaal bier. Wij doen ons, zoals het een voetbalteam betaamt, tegoed met wedstrijden die op een groot scherm worden getoond. De meest interessante van deze twee is Southampton – Tottenham Hotspur. Teams die ook duidelijk Nederlandse invloeden kennen. Nadat iedereen, met de nodige moeite, zijn bier heeft genuttigd begint de tocht naar het St. James Park. Dat wij niet de enige Nederlanders waren die deze wedstrijd bezochten, bleek uit de aanwezigheid van oud GTST-soapie Bas Muijs die een item voor TV West maakte.

In het stadion moest onze vlag natuurlijk zichtbaar zijn. Toch was dit niet helemaal het geval. ’s Ochtends kwamen wij tot de conclusie dat de nog niet ingekleurde letters in een groots stadion niet goed te lezen zijn. Hierop hebben we met enkele ‘whitemarkers’ de tekst ‘Sportlust 10 on tour’ ingekleurd. Uiteindelijk werd het bleke doek omgeturnd in een ware blikvanger. Het volgende doel vormde om onze vlag zichtbaar in het stadion op te hangen. Wij moesten wereldfaam maken en met deze mascotte op televisie verschijnen. Of dit gelukt is? Dat weet u als lezer beter!

De wedstrijd zelf vormde een aantrekkelijk schouwspel zonder echt goed voetbal tentoon te spreiden. Een ‘zuinige’ voorzitter die om en nabij de 36 miljoen pond ongebruikt op de bank laat staan en tegenvallende resultaten zorgen voor een matige sfeer. Juist waar de Engelsen zo bekend om zijn is totaal niet herkenbaar. Ja, uit de monden van de boven ons feestende Swansea supporters. Die maken de reputatie wel waar. Die hebben dan ook alle reden tot vreugde. De ploeg uit Wales trekt namelijk met 3-2 de zege over de streep. Een andere teleurstelling was het feit dat ons vak volgepropt was met alle Nederlanders die de oversteek gewaagd hadden. Kortom, de Engelse sfeer was lastig te proeven.

Af en toe veerde het stadion op. Bij de tweede goal van de thuisploeg die Siem de Jong op volleerde wijze binnen knalt. Of in de 36e minuut, wanneer er een algehele sneer naar de voorzitter word gegeven. De 17e minuut? Wanneer enkele slachtoffers van MH 17 geëerd werden, zo ook voor de wedstrijd met een minuut stilte? De momenten waren op een hand te tellen. Een illusie rijker, keerden we terug naar het hotel. ’s Avonds zouden we in de volgende verbazing vallen.

No comments

Leave a reply