Een surrealistisch straatbeeld

0 Posted by - mei 13, 2015 - Voetbal

In het hotel maken we ons klaar voor een uitgaansavond die zijn weerga niet kent. Volgens de verhalen gingen wij een spectaculaire nacht tegemoet. Schaars geklede dames, vergelijkbaar met de TV-serie Geordie shore, zouden het straatbeeld sieren. Wij wisten niet wat we hiervan moesten verwachten en dus gingen we vol goede moed op zoek naar in eerste instantie een eetgelegenheid. Echter, het zwembad in het Hilton diende eerst ontgroend te worden.

Jason, jawel onze spits die niet altijd met scherp schiet, wist ditmaal zeker waar lekker gedineerd kon worden. Een tent die één motto had: All you can eat! En zo geschiedde het. Na afloop vroegen we aan de serveerster waar we het beste uit konden gaan. Haar suggesties ten spijt, het maakte niet uit waar je was. Je ogen keek te allen tijde uit.

Het centrum van de stad, bij nacht, oogt alsof heel Brabant is geëmigreerd naar het noorden van Engeland. De meest fascinerende en idiote creaties komen langs. De een nog gekker dan de ander. Het lijkt wel carnaval in het klein. Alsof dat nog niet genoeg was bleken de dames bezig aan een wedstrijd. Wie kan het schaarst gekleed over straat paraderen? De leeftijd vormt geen belemmering. Ook vrouwen van een respectabele, middelbare leeftijd hopen hun jongere jaren te herbeleven.

Typerend voor het nachtleven waren meiden die tevergeefs een poging ondernamen om op hakken te lopen. Duidelijk dronken en waarschijnlijk zonder enige ervaring was dat project gedoemd te mislukken. Ik denk dan, als je niet op hakken kan lopen. Doe het dan niet! Daarnaast, mocht er een jongedame te dronken zijn om überhaupt nog op haar benen te staan? Dan dragen we die toch gewoon de volgende club binnen. Laten we het maar houden op een hoge ontwikkeling van de competentie oplossingsgericht denken.

Na enkele wilde avonturen in het Engelse nachtleven te hebben ondergaan stond de volgende ochtend een stadiontour op het programma. Niet voor iedereen dan. Sommige namen onderweg het besluit om in een leuk Engels ogend tentje koffie te drinken. Ik behoorde tot deze groep. Daarna door het mooie, historische, centrum van Newcastle het luie zweet van de vorige dag eruit gewandeld. De dag kwamen we op deze manier gemakkelijk door.

Teruggekomen bij het hotel moesten we ons gaan opmaken om de boot op te zoeken. De terugtocht naar Nederland startte binnen afzienbare tijd. Het was uiteindelijk een weekend waarbij jongvolwassene weer kleine kinderen werden. Alsof ze hun ogen mochten uitkijken in de spreekwoordelijke snoepwinkel. Glinstering in de ogen was vrijwel constant zichtbaar. Een glinstering van geluk. Daarnaast zal niet alles meer vast liggen in de herinnering. Zoals het bij ‘Dit was het nieuws’ goed verwoorden: “Gelukkig hebben we de foto’s nog.”

Op de bootreis terug naar huis zijn er opvallend meer Engelsen aan boord. Zij gaan hetzelfde avontuur aan als wij gedaan hebben. Weliswaar geen voetbalwedstrijd, maar wel de Nederlandse idiotie van dichtbij meemaken tijdens Koningsdag. Misschien waren ze in Newcastle toch niet zo gek?

No comments

Leave a reply